خودم ، بی نقاب : وبنوشته های اغلن

من درد مشترکم، مرا فریاد کن

fekrestan — Sat, 16 Aug 2008 20:35:18 GMT

در جامعه ما اغلب افرادی که به اینترنت دسترسی دارند از طریق Dial-up به اینترنت مرتبط می شوند که حداکثر سرعت و در بهترین شرایط از 52 k فراتر نمی رود و ما ایرانیان، آنچه بیش از همه در اینترنت دیده ایم پیام Please wait است و شاید تنها صفحه ای که خیلی زود چشمانمان به جمالش روشن میشود ،صفحه اول Google است که در مدتی نزدیک به 5 تا 10 ثانیه باز می شود. ما حتی حداقل باید 20 دقیقه از عمر شریف یکبار مصرفمان را برای باز کردن inbox ایمیلمان بگذارایم و البته یادمان هم نمی رود که وقت طلاست و شاید به همین خاطر هم هست که شرکت مخابرات، لطف بزرگی به ما کرده است و اجازه داده که خطوط ADSL هم به مردم عادی عرضه شود، آن هم با سرعت سرسام آور حداکثر 128K. جالب اینجاست که از لحاظ عرف بین المللی این خط جزو اینترنت پرسرعت محسوب نمی شود وADSL باید حداقل یک مگابایت در ثانیه را ساپورت کند که ما باید ده برابر بیشتر زور بزنیم تا به حداقل آن برسیم و جهت اطلاع عرض میکنم که در ایران مصوبه ای وجود دارد که سرعت اینترنت بالای 128 کیلوبایت در ثانیه را ممنوع اعلام میکند. امروزه در غرب و اروپا سرعت متداول 4 مگابایت در ثانیه است(بطور مثال: انگلستان ، که از آنجا اطلاع دارم) و چند وقتی است که شرکت Virgin Media که از جمله شرکتهای سرویس دهنده اینترنت در انگلستان است، اعلام کرده که تا چهار سال آینده اینترنت خانگی را با سرعت 200 M به کاربران خود عرضه می کند. آن وقت ما همچنان خط تلفنمان را به پشت کیس کامپیوترمان وصل میکنیم و صبر می کنیم چرا که خداوند صابرین را دوست دارد و همه می دانند که ما دنباله رو پیامبران الهی هستیم و البته من فکر میکنم پیامبری که در جامعه ایران ظهور کرده زرتشت نبوده که ایوب ِپیامبر بوده و ما صبرمان را از ایشان به ارث برده ایم.

اغلن – 21 مردادماه 87

یک نامه

fekrestan — Fri, 15 Aug 2008 20:43:17 GMT

برای ابوالهول :

آنچنان مغروری که گمان کردی خودت را مجسمه ای؟ * تو گمان کردی مرا طلسمی از خطرات؟ * و بر این پنداری که من از تو در شگفتم؟ * و شاید هم چون تو را هراس آور خواندم، متکبرانه آرمیده ای؟ * تو تنها مرا تصویری و به قدرتم بر دوامی * تو بی من جز مشتی خاک چه بودی؟ * و من بر این مانده ام که چرا تو لبخند رضا می زنی هرگاه تحسینت میکنم * من با بزرگ کردن تو، بزرگی خود را به رخ کشیده ام * و یادت نرود هر آنگاه که اراده کنم، آنچنان می کوبمت که آرزوی خاک بودن نمایی تا اینچنینی * من خواستم، اراده کردم و تو را اینچنین ساختم * و گفتم گفته باشم که نگویی نگفته ام *

اغلن – 21 مرداد 87

زحمت کشان عرصه فرهنگ!

fekrestan — Sun, 10 Aug 2008 21:34:18 GMT

من اصلاً علاقه ای به دوره دبستان خودم ندارم، دلیل آن هم کاملاً واضح است. کافیست از من و همدوره های من تا اولین تحصیلکرده های دبستان های امروزی بپرسید که چه خاطره ای از دوران ابتدایی شان برای تعریف کردند دارند ، آنوقت است که برایتان از کتک های آبدار آن دوره خواهند گفت. دبستان که بودم ناظم مدرسه ما وسط سال عوض شد و یک نفر دیگر وظیفه خدمت رسانی به ما را بر عهده گرفت ،البته وقتی ناظم جدید معرفی شد ما خوشحال بودیم که لااقل مدرسه ما امروز در آتش بس است و دبستان ما حرم امن، اما از همان روز اول شروع به کتک زدن بچه ها کرد که البته من هم بی نصیب نبودم و تا پایان سال، زیاد کتک خوردم اعم از سیلی و اردنگی و ... آن هم سر صف و جلوی جمع ! رفتار آقای حسینی در کلاس ها هم توسط معلمان دوست داشتنی دنبال می شد و ما دانش آموزان خیلی صبورانه سعه ی صدر به خرج می دادیم ، روز معلم برای آنها گل می بردیم ، آنان را به صلح و دوستی و عدالت و مبارزه با تروریسم دعوت میکردیم اما هیچ اثر نمی کرد و ما هر روز شاهد آن رفتارها بودیم. نمی دانم چرا کسی نمی پرسید که بچه های کلاس اولی به چه دلیل نمی خواستند به مدرسه بروند و زار زار گریه میکردند و با حالت تضرع خواستار نرفتن به مدرسه می شدند ولی مگر اجابت می شد؟! البته شاید آموزش و پرورش طرح امنیت اجتماعی و پاکسازی اراذل و اوباش را از همان زمان شروع کرده بود تا کودکان ایرانی با کتک خوردن و توسری، اُخت و هماهنگ شوند تا فردا که وارد جامعه شدند دچار بهت و حیرت نشوند.خیلی از این معلمان زحمت کش در لیست سیاه جوانان ایرانی قرار دارند تا بتوانند روزی آن همه محبتشان را جبران کنند هر چند که مگر می شود آن همه لطف و دلسوزی را جبران کرد؟ زنگ مدرسه که می خورد به معنی آزاد شدن دانش آموزان بود و همه با کلی جیغ و داد از در ورودی مدرسه خارج می شدند که البته بر اثر ازدحام هم چندین نفر همانجا تلف شدند که ما یاد و خاطره شان را گرامی می داریم، این همه شوق برای چیست؟ شاید بنوعی نشان از خانواده دوستی ایرانیان دارد که از همان دوران طفولیت خود را نشان می دهد و باعث می شود پسران ما خیلی زود به فکر تشکیل خانواده بیفتند و از همان موقع جلوی مدارس دخترانه در به در بدنبال همسر آینده میگردند؛ بله همه اینها نتیجه رفتارهای پر مهر و عطوفت آموزگاران و سیستم آموزشی بود که من بدینوسیله از همه معلمان زحمت کش عرصه جهاد فرهنگی! قدردانی میکنم و امیدوارم خداوند یک در دنیا و صد درآخرت نصیبشان کند.

اغلن- 19 مرداد 87

www.fekrestan.blogfa.com

ازدواج

fekrestan — Fri, 08 Aug 2008 21:42:18 GMT

من در آخرین جلسه کلاس مبانی جامعه شناسی شرکت کرده بودم. استاد آخرین بحث این کتاب را به بیان فصل "خانواده" اختصاص داده بود . در همین راستا بحث ازدواج را پیش کشید و مسائلی را بیان کرد و در بین توضیحاتش به ازدواج درون گروهی پرداخت و گفت : " مثال بارز ازدواج درون گروهی را در بین ترکمنان داریم و ما از این مسأله رنج می بریم". من تا آن موقع چیزی درمورد ازدواج درون گروهی و برون گروهی نشنیده بودم و برایم اهمیتی هم نداشت. من که در این زمینه اطلاعاتی نداشتم و با مثال زده شدن ترکمنها هم کمی جاخورده بودم هیچ حرفی نداشتم بزنم و از آن لحظه به بعد ذهنم را این امر به خودش جلب کرد و به آن بسیار فکر کردم. و در نهایت به این نتیجه رسیدم که ای کاش آن جلسه آخرین جلسه جامعه شناسی نبود تا این مبحث را دوباره در کلاس راه بیاندازم و به استاد بگویم که چرا شما از ازدواج درون گروهی ترکمنان رنج می برید؟ ازدواج درون گروهی یعنی این که افراد یک گروه فقط از بین اعضای خود همسر انتخاب می کنند، بله این نوع ازدواج در بین تراکمه که جمعیتشان کم هم نیست جاریست همانطور که در بین سایر اقوام وجود دارد. این نوع ازدواج از دو حالت خارج نیست : یا این نوع ازدواج بخاطر جبرمحیطی است و فرد حق انتخاب همسری از بین سایر اقوام برایش وجود ندارد و حالت دوم اینکه فرد به میل و اختیار خود از بین ترکمنان همسرش را بر میگزیند. من قبول دارم که حالت اول جالب نیست و بایستی اصلاح شود و زور در همه موارد که آزادی را سلب کند شایسته نبوده و باید با آن مبارزه کرد اما باید اضافه کنم که استاد گرامی دید شما نسبت به ترکمنان کمی زیادی قدیمی است و امروز تراکمه کشور آرام آرام آن فضا را شکسته اند و افق وسیعتری در پیش روی خود می بینند. اما به حالت دوم چه ایرادی می شود گرفت؟ ازدواج درون گروهی در جوامع صنعتی که افراد خیلی زودتر شبیه هم می شوند و سنتها در حال فراموشیست هم به شکل بارزی وجود دارد؛ در کشورهایی مثل ایالات متحده که توسعه یافتگی در حد اعلای آن دیده می شود شهروندانش که از ملیتهای گوناگونی تشکیل شده اند سعی میکنند از بین خودشان و از افراد کشور اصلیشان همسر انتخاب کنند، معمولاً سیاهان با همرنگان خودشان ازدواج می کنند و ... چه برسد به جامعه ایران که مردمش همچنان به سنتها و آداب و رسوم پایبندند و هنوز از لحاظ فرهنگی کاملاً در فرهنگ جهانی حل نشده اند و استقلال فرهنگی خود را دارند.در چنین جامعه ای که برای مردمش سنتها، رسوم، مذهب، گویش و ...مهم است باید در ازدواج هم این نکات را مورد توجه قرار دهند تا در زندگی آینده با مشکلات کمتری مواجه شوند و بعقیده من کاملاً عاقلانه است اگر فرد سعی کند با کسی ازدواج کند که از لحاظ موقعیت اجتماعی و جایگاهی بیگانه به هم نباشند.

اغلن – دهم مردادماه87

www.fekrestan.blogfa.com

چرا خر برفت و خر برفت و ...؟

fekrestan — Mon, 04 Aug 2008 21:25:18 GMT

فکر میکنم یکسال پیش بود که من در یکی از وبلاگهایی که آن را اداره میکردم در پستی، عکسی از سلمان رشدی را گذاشتم و در توضیح آن عکس نوشتم که بازدیدکنندگان در نظری که می دهند آزادند و نظراتشان سانسور نخواهد شد. آنچه امروز از نظرات مردم در مورد سلمان رشدی میخوانم کلکسیونی است از فحش های رکیک و پاستوریزه که هرکس به اندازه وسع خود در آن شرکت کرده است. من اینک نه قصد ناسزا گفتن و زیرسوال بردن کسی را دارم که پیغمبر اسلام را به بازی گرفته و نه دفاع از نویسنده ای که در رئالیسم جادویی اثری خواندنی خلق کرده. من میخواهم در مورد متنفرین از سلمان رشدی بگویم. میخواهم بپرسم چه تعداد از کسانی که آن نظرات را نوشتند کتاب آیات شیطانی را خوانده اند. می توان دو فرض را برای آنان در نظر گرفت: یا کتاب را خوانده اند و یا نخوانده اند. اگر کتاب را خوانده اند و به محتویاتش معترضند بهتر است به شکل صحیح و عقلایی اعتراض کنند که قابل تأمل و بحث باشد چرا که به کار بردن یکسری الفاظ زشت و زننده و بدست گرفتن سنگ و چماق و حمله ور شدن به هم نه تنها دفاع از مقدسات محسوب نمی شود که نوعی زیر سوال بردن ارزش های دینی هم هست.این اقدامات نسنجیده جز بدتر کردن وجه مسلمانان نتیجه دیگری نمی تواند به دنبال داشته باشد و بر تبلیغات ضداسلامی صحه میگذارد. گروه دوم معترضین آنانند که بخاطر سخنان عده ای در مورد سخنان گروهی دیگر رگ غیرتشان بالا زده و معترض شده اند. کسیکه از مساله ای آگاهی ندارد نه می تواند دفاع کند و نه اعتراض کند. آنان که می گویند شخصی دروغ می گوید ،چه بسا خود دروغگو باشند و در این میان منافع خود را بجویند و بخواهند از آب گل آلود ماهی بگیرند. مگر نه این است که همان قرآن دستور می دهد ما باید ابتدا سخنان را گوش کنیم و از بهترین آنان پیروی کنیم پس چرا هنگامیکه سخنان را نشنیده ایم جبهه گیری می کنیم ؟ بدتر از آن اینکه چرا در جامعه ای که مدعی اجرای قرآن هستیم ،محتویات قرآن زیر پا گذاشته و جلوی خواندن مردم را میگیریم و نمی گذاریم مردم به واقعیت های پیرامون خود آگاه باشند و به بهانه های مختلف اقدام به ممنوعیت و سانسور عقاید می کنیم ؟ اگر سخنی باطل است بگذاریم منتشر شود چرا که باطل در برابر حق ضعیف است و بزودی از بین خواهد رفت و من نمی دانم چرا اگر در موضع حقیم از انتشار مبطل دیگران باید بترسیم. اگر مردم در صحت گفته های کسیکه تقلید و تبعیت باچشم بسته را میخواهد شک کردند ،فکر نمی کنم جای ایرادی بر مردم باشد ،زیرا این نتیجه طبیعی سانسور است که مردم نه به حقایق سانسور شده مطلع می شوند و نه حقایق سانسور نشده را باور میکنند.

اغلن – دهم مردادماه87

www.fekrestan.blogfa.com

محدودیت آزادی

fekrestan — Tue, 29 Jul 2008 20:17:18 GMT

بعضی وقتها آدمی آزاد نیست . بعضی وقتها هم آزادی برای انسان وجود دارد. اما انسان وقتی که آزادی دارد و می تواند دو مسیر مختلف را انتخاب کند گاهی با تهدیدی مواجه می شود که در صورت برگزیدن یکی بر دیگری، گریبانش را میگرد . این حالت ممکن است ظالمانه باشد و شاید هم نباشد چرا که می توان آن را در دو حالت متفاوت مورد بررسی قرار داد. فرض کنید به شما بگویند که شما آزادید که به مدرسه فرزندتان کمک مالی کنید ولی اگر نکنید فرزندتان را در مدرسه ثبت نام نخواهند کرد، در این حالت آنچه از آزادی دیده می شود تنها لفظ آن است و نه معنای واقعی آن. در حالت دوم شما از نعمت آزادی برخوردارید و باز هم در صورت برگزیدن یکی بر دیگری عاقبت بدی در انتظارتان است ولی با حالت قبلی متفاوت است ؛مثل سیگار کشیدن ،شما آزادید که در مکان باز که دیگران را آزار ندهید سیگار بکشید یا نکشید اما اگر اقدام به سیگار کشیدن کردید سلامتی خود را از دست می دهید و باید منتظر بیماری و رنج آن باشید. در هر دو موردی که بیان شد آزادی به افراد داده می شود اما آزادی آنها با نتیجه ای که انتخاب یکی بدنبال دارد شاید بگونه ای محدود بنظر برسد و درست هم هست. اما این دو یک فرق اساسی با هم دارند و آن این است که در مثال ثبت نام در مدرسه ،محدودیت از جانب شخصی (که فرض میکنیم مدیر مدرسه است) وضع شده و قدرت انتخاب را محدود کرده است که این به معنای سوءاستفاده مدیر مدرسه از آزادی است که در اختیار دارد چرا که آزادی خود را طوری بکار گرفته که آزادی دیگران را محدود کرده است و کمک مالی کردن به مدرسه یا نکردن را که در یک موضع برابر قرار دارند را طوری به مخاطبان عرضه میکند که یکی بر دیگری ارجح جلوه میکند که در واقع اینطور نیست. اما در مورد سیگار، هرچند فرد بخاطر عواقب سیگار کشیدن ،قدرت انتخابش در سیگار کشیدن یا نکشیدن محدود می شود لکن به این نکته باید توجه کرد که سیگار کشیدن و سیگار نکشیدن در یک جایگاه برابری قرار ندارند که در انتخاب آنها هم از موضع برابر اقدام شود، سیگار نکشیدن بر سیگار کشیدن از لحاظ سلامتی (که محدود کننده قدرت انتخاب است) ارجحیت دارد و به همین جهت هم باید گفت که در این مورد آزادی تهدید نمی شود بلکه آنچه بهتر است در موضع بهتر و آنچه بدتر است در جایگاه بدتری قرار گرفته است . بعقیده من تفکیک این دو نوع آزادی در نگاه ما به هنجارهای جامعه اعم از قانونی و دینی و مذهبی تأثیر میگذارد و شاید در جهت تفکیک دین از خرافه نیز یاری دهنده باشد.

اُغـلُـن- سوم مردادماه 1387

www.fekrestan.blogfa.com

سقوط ممنوع!

fekrestan — Tue, 22 Jul 2008 19:54:29 GMT

تصور اینکه من را بر سقف میل گنبدکاووس تنها گذاشته اند بسیار ترسناک است؛چرا که در اینصورت چند حالت برایم متصور می شود که همه آنها بگونه ای دردناکند. من از طرفی باید حواسم باشد که اشتباهی نکنم که پایم بلغزد و باعث شود من از آن بالا به پائین پرت شوم زیرا سقف این برج تاریخی ،مخروطی شکل است و ماندن بر روی آن کار بسیار مشکلی است . از جهتی دیگر ،به یقین ماندن بر روی این سطح برای همیشه امکان پذیر نیست و نیاز است که من هرچه سریعتر پائین بیایم اما ساختمان بزرگترین برج تاریخی-آجری جهان بگونه ای است که نمی شود مثل سنگنوردان از آن پائین آمد چرا که دیوارهای آن صاف بوده و جای پا ندارند حتی اگر هم داشته باشند هر متری که من از آن پائین بیایم برایم به اندازه ای وحشتناک خواهد بود که ترجیح میدهم خودم را از آن بالا به پائین پرت کرده و بمیرم اما مردن هم در زمانیکه به آن نیاز است به این سادگی نیست چون در این سقوط و رها شدن به سمت پائین مدت زمانی طول می کشد و در این فاصله بادی که به بدن من میخورد آنچنان چندش آور است که مو را بر بدنم سیخ می کند و به هیچ وجه دوست داشتنی نخواهد بود که آدمی آخرین لحظات عمرش را با ترس بگذراند و علت مرگش را هم ترس منجر به سکته قلبی یاد کنند؛ در نتیجه همان بهتر که من آهسته و آرام روی زمین گام برمیدارم و این حق را هم دارم که در این تابستان داغ زیرسایه باشم و نه آن بالا و زیر تیغ آقتاب! پس به نفعم خواهد بود اگر فکر بالای برج را از سر بیرون کنم و اگر هم نتوانستم ،فکر پائین آمدن و سقوط کردن از اوج را از سر بدر کنم که سقوط برای برخی عذابی دردآور است.

اُغلـُن – اول مردادماه87

جهل مرکب

fekrestan — Wed, 16 Jul 2008 15:56:18 GMT

در پاره ای از ادوار تاریخ ،مردم می پندارند که تحولی که ایجاد کرده اند پیروزی بزرگی بوده و گمانشان بر این استوار می شود که در حال دویدن به جلو هستند غافل از اینکه هر بار که پاهایشان را بلند میکنند تا گامی به جلو بردارند،زمین زیر پایشان سریعتر می چرخد که اگر به عقب نرفته باشند ، در جا زده اند.

اُغـلـُن- دوم تیر87

پی نوشت : قسمت فوتوبلاگ که شامل عکسهای آماتوری اُغـلـُن می شود، در منوی فارسی با عنوان "عکسهای آماتوری"و در منوی انگلیسی با عنوان "Photoblog " به این پایگاه اضافه شد. نظراتتان برای نویسنده وبلاگ ارزشمند است .

آزاد به انتخابی

fekrestan — Wed, 16 Jul 2008 13:27:18 GMT

کسانیکه سخنان را بشنوند و از نیکوترین آنها پیروی نمایند؛ کسانی هستند که خداوند هدایتشان کرده و یقیناً آنان خردمنداند.

اَلَّذینَ یَستَمِعوُنَ اَلقُولَ فَیَتَّبِعوُنَ اَحسَنَهُ اُولَئِکَ اَلَّذِینَ هَدَاهُمَ اللهُ وَ اُولَئِکَ هُم اُوُلُوا اَلاَلَبابِ(زمر-18)

اغلن مجرم می شود

fekrestan — Wed, 09 Jul 2008 12:47:18 GMT

امروز رفتم دانشکده ، تا هم به چندتا از کارهای خودم برسم و هم اینکه ببینم نمره هام چطور بوده چون اگر می خواستم منتظر اعلام نمره اینترنتی باشم حالا حالاها باید منتظر می شدم. نمره هام که عالی بودند یعنی با اختلاف زیادی در بعضی درس ها از بقیه جلو افتاده بودم. احتمال اینکه من شاگرد اول کلاس بشم زیاده ، شاگرد اولی توی کلاسی که بچه هاش رتبه های دو رقمی کنکور را داشتند و تا مرز مرگ درس میخونند واقعاً لذت بخشه!

همین موقع دیدم طبقه دوم (محل برگزاری کلاسهای دوره ارشد)، یکی از اساتیدمون با چندتا از بچه ها به گفت و شنود مشغولند ، من هم رفتم و عرض ارادتی کردم! به من گفت توی امتحانت یک جا بد سوتی داده بودی ولی بخاطر برگه منظم و خوش خطت نیم نمره بهت دادم تا نمرت بشه 19.5؛ گفتم خیلی ممنون. این استاد ما هم مثل بقیه حقوقدانان که سعی میکنند از هر فرصتشون نهایت استفاده را ببرند، به من نگاهی کرد و گفت آقای ... مراقب امتحان باش ،من کار دارم بر میگردم.دیدم داخل کلاس ارشد سه نفر در حال امتحان دادنند. من حالا شده بودم مراقب امتحانی آنها.یکی از مسائلی که من همیشه با آن مواجه بودم اعتمادی بوده که اطرافیانم به من داشتند و من هم همیشه شرط امانت را رعایت میکردم. اما این بار قضیه فرق میکرد. من این بار با اشخاص هم شأن خودم مواجه نبودم ، آنها هم از لحاظ سنی و هم از لحاظ علمی از من بالاتر بودند، من نمی توانستم آنها را مراقبت کنم و جلوی آنها را بگیرم ، استاد باید به این نکته توجه میکرد که هرچند که تفویض این موقعیت از جانب استاد به من اختیاراتی را برایم به دنبال دارد ولی اختیارات را باید به کسی داد که بتواند آن را اجرا کند مثلاً به یکی از بچه های ارشد نه به من. شاید استاد این را می دانست و میخواست کاری کند که دانشجویانش نمره بگیرند. ولی این کار باعث رفع مسئولیت از من نمی شود. اینک من خودم را در دادگاه وجدانم بخاطر ارتکاب دو عمل مجرمانه محاکمه میکنم ، اول آنکه می بایست من شرط امانت را بجا می آوردم و مسئولیت محوله را به بهترین شکل انجام می دادم و دوم اینکه عمل من نه تنها مراقبت از دانشجویان برای جلوگیری از تقلب نبود که مراقبت از استاد برای تقلب دانشجویان بود تا مبادا استاد سر رسد و بچه ها غافلگیر شوند. ، من بخاطر تسهیل در وقوع جرم ،معاون جرم تقلب هم محسوب می شوم.

کم اتفاق می افتد من از عمل خودم پشیمان شوم چون برای هر عمل خودم دلایلی دارم، هرچند ممکن است از نظر بقیه اعمال من اشتباه جلوه کند ولی من چون برای افعالم دلیل توجیهی دارم از کرده هایم احساس پشیمانی نمی کنم ؛ ولی این بار هیچ چیز رافع مسئولیت من نیست و من بشدت پشیمانم و دیگر چنین مسئولیتی نخواهم پذیرفت.

اُغـلُن – 19 تیرماه 87